BENİM PENCEREMDEN: ‘’İMZA, GERİ ALINAMAYACAK BİR SÖZDÜR.’’

Bu sıralarda Afrika kaynaklı, özellikle Senegal, filmler izlemekteyim. Ve bu filmlerde neredeyse ortak bir kültürün var olageldiğini kullandıkları atasözü ve deyimlerinden çıkarıyorum. İşte yine bir film ve kadim bir Afrikalı bir babanın sözü:

"İmza, geri alınamayacak bir sözdür." Zihnime mıh gibi kazınan bu cümle. :

Afrika’nın o kadim geleneğinde kağıda atılan bir imza ya da ağızdan çıkan bir kelam; sadece hukuki bir prosedür değil, insanın şerefini, haysiyetini ve kimliğini bağlayan, geriye dönüşü olmayan bir ahittir.

Peki ya bugün bizim penceremizden bakınca ne görünüyor?

Geçtiğimiz günlerde bir dostumla sohbet ederken söz yine dönüp dolaşıp memleketin ahvaline, kurumların iç çürümelerine, borsa ve fon krizlerine ve ekranlardan üzerimize boca edilen hamaset rüzgârlarına geldi. Mutfaktaki yangın ve halkın sırtına binen ağır yükler ortadayken; kürsülerden hâlâ soyut "dış güçler" masallarının anlatılmasına vicdanımız isyan etti.

1978'den beri tanıdığım; ilmine, takvasına, karakterine ve duruşuna sonuna kadar kefil olacağım çok az sayıda kalan dostlarımdan emekli bir TSK personeli dostumdan bir mesaj aldım. Evi kentsel dönüşüme girdiği için kiralık daire ararken yaşadığı o acı hadiseyi ve içine düşürüldüğü durumu aynen şöyle aktarıyordu:

"Bizim ev kentsel dönüşüme gidiyor kiralık daire arıyorum, bugün bir daire için fiyat üzerinde anlaşmaya vardık, sözleşme imzalamak için sözleştik adam geldi siz emekli misiniz dedi. Evet dedim, siz emeklisiniz benim kiramı ödeyemezsiniz dedi, bana bir memur kefil getirmezseniz size evi vermem dedi ve gitti.’’

Ve ‘’İşte bu emekli bir binbaşının düştüğü/düşürüldüğü durum. ’dedim.

Yıllarca bu ülkenin namusunu, sınırını, bayrağını korumuş; 28 Şubat döneminin o meşum psikolojik baskıları ve vesayet zorbalıkları karşısında genç yaşta mesleğinden ayrılmak zorunda bırakılmış binlerce TSK personelinin gözyaşları üzerine bina edilen iktidara düşülen bu ahlar işte bu mesajda saklıdır.

Yıllarca "28 Şubat mağdurlarının haklarını iade ettik, itibarını geri verdik" diyerek o gözyaşları üzerinden siyaset yapanların; diğer yanda üçer beşer yönetim kurulu üyeliği ve "huzur hakkı" adı altında çift maaşlarla lüks içinde yaşayanların yarattığı bu tablo, kelimenin tam anlamıyla bir kul hakkı ve vebal tablosudur.

Genç yaşta o antidemokratik baskılara ve haksızlıklara dayanamayıp ayrılmak zorunda kalan, ardından 2011 yılında çok az sayıda bazı STK mensuplarına iade edilen itibar ve özlük haklarının yanında şiddetli psikolojik mobinge uğrayıp zorunlu olarak emekli olan personelin çeşitli girişimleri sonucunda   "Siz kendi isteğinizle ayrıldınız" denilerek hakları gasbedilen TSK personelinin çilesi ile bugün kentsel dönüşüm kıskacında kiralık ev ararken emekli aylığı yüzünden kapı dışı edilen bir ilim ve takva sahibinin çilesi aynı bozuk düzenin iki farklı yüzüdür.

Ayrıca bu konuyla direkt değil ama dolaylı bir gayri adil bir uygulama da şu şekildedir. Binbaşı rütbesindeyken emekli olan personelin makam tazminatı konusu.STK’de Albaylara verilen makam tazminatının bir adaletsizlik olduğu veçhesiyle yarbay rütbesindeki subaylara da tabur komutanlığı makam tazminatı verilmiş olup bu tazminat emekliliklerindeki maaşlarına da yansımaktadır. Aynı şekilde binbaşı rütbesine haiz subaylar da tabur komutanı olarak atanmakta ve o görevi ifa etmektedirler. Zaten yarbaylık rütbesinin üç yıl olmasından dolayı yarbay sayısının tabur komutanlıklarını karşılaması mümkün değildir. Bu yüzden tabur komutanlıkları büyük bir oranda binbaşılar tarafından deruhte edilmektedir. Yani yarbay rütbesine hak görülen tabur komutanlığı makam tazminatının aynı görevi ifa eden binbaşılara verilmemesi de ayrıca bir derin yaradır STK’de. Gerek barış gerekse savaş durumunda aynı görevi ifa eden personele de bu makam tazminatının verilmesi hem maddi hem de moral/motivasyon açısından binbaşı rütbesindeki subaylarımızı da sevindirecektir.

  Dönüp bir hafızamızı tazeleyelim... Yıllar önce iktidara gelmeden önce milletin önüne konulan o ilk "imzaları", verilen o büyük "sözleri" hatırlayalım:.

"Yolsuzlukla, yoksullukla, yasaklarla mücadele edeceğiz" denmişti.

"Adalet mülkün temelidir, emanet ehline verilecektir, kimse kayırılmayacaktır" denmişti.

"Şeffaf olacağız, kimsenin kul hakkına girilmeyecek" denmişti.

Peki, bugün yaşanan son ekonomik krizde ameller ve söylemler neye dönüştü?

Bugün bir yanda birden fazla yönetim kurulu üyeliğiyle "huzur hakkı" adı altında çift maaş, üç maaş alanlar, milletvekili ayrıcalıklarıyla şatafat içinde yaşayanlar... Diğer yanda ise 28 Şubat mağdurlarının özlük hakları gündeme geldiğinde "Siz kendi isteğinizle emekli oldunuz, düzenleme yapamayız" diyerek kapıyı yüzlerine kapatanlar!

Yıllardır her kürsüye çıktıklarında, her toplantılarında ve mitinglerinde "28 Şubat mağdurlarına haklarını verdik, iade-i itibar ettik" propagandası yapıp o insanların gözyaşları üzerinden iktidarlarını sürdürenlerin kurduğu düzenin özeti; şerefli bir binbaşıya bir kira sözleşmesini bile çok gören bu tablodur.

Emaneti ehline vermeyenlerin, kendi sığ hesaplarını ve liyakatsizliklerini "kader" yahut "siyonizm/dış güçler" ambalajıyla halka sunmalarına şahit oluyoruz. İşi bilene teslim etmek yerine sadakati ehliyete tercih edenler, kriz patladığında suçu meçhul odaklara atarak sorumluluktan kaçamazlar. İktidara gelmeden önce atılan o ilk namus ve adalet imzalarını unutanlar; bugün borsa çökerken, fonlar erirken minberleri ve kürsüleri kendi hatalarını örtmek için kalkan yapıyorlar.

Bir yanda emeklisini "kirayı ödeyemez" muamelesine mahkûm eden bir ekonomik çöküş; diğer yanda borsa çökerken, fonlar erirken minberleri ve kürsüleri kendi hatalarını örtmek için kalkan yapan bir anlayış!

İşte bu yüzden dostum sitemle soruyordu: "Bu kadar yozlaşmanın, bu kadar tutulmayan sözün ortasında tek başımıza neyi değiştirebiliriz ki?"

Ama ben yine kendi hayat sığınağıma, o sarsılmaz ilkeye sarıldım:

"Biz zaferden değil, seferden sorumluyuz."

Bizim medeniyetimizin özü, kulun sonuçtan değil, duruşundan sorumlu olduğunu söyler. Verilen sözden dönmemek, eğrilere karşı eğilmemek bizim borcumuzdur.

Hani o meşhur sahil hikâyesi vardır ya... Fırtınadan sonra binlerce denizyıldızı karaya vurmuştur. Yaşlı bir adam kıyı boyunca yürüyüp tek tek o denizyıldızlarını alıp denize atmaya başlar. Yoldan geçen biri alayla seslenir: "Kıyı boyu denizyıldızı dolu, hepsini kurtaramazsın ki! Ne değişecek?"

Adam eğilir, bir denizyıldızını daha alır, dalgaların arasına bırakır ve cevap verir: "Bak, onun için çok şey değişti!"

Sokaklardan topladığımız bir plastik kapak, bir çocuğun zihninde yaktığımız liyakat ve okuma sevdası, kaleme aldığımız her bir satır, mağdur edilen o şerefli askerlerin ve emeklilerin yanında duruşumuz... Belki tek başımıza bütün okyanusu kirinden arındıramayız. Belki sistemi bir günde adaletle donatamayız. Ama denizle buluşturduğumuz her bir ruh için dünya baştan aşağı değişir.

Dün verdikleri sözleri ve attıkları imzaları bugün çiğneyenlere, milletin gözyaşından iktidar devşirip emeklisini bir kefile muhtaç edenlere karşı bizim elimizdeki en büyük güç; o tek denizyıldızına dokunmaktan, hakkı ve adaleti savunmaktan asla vazgeçmemektir.

Sefer bizimdir, gayret bizimdir. Zafer ise vakti geldiğinde adaletle tecelli edecektir.

Penceremiz açık, yolumuz aydınlık olsun.